வடுகபூபதியின் கனவு – ஏழு

“என்னுடைய பல நோக்கங்கள் உலகத் தொன்மொழி மாநாட்டின்வழி எவ்வாறு நிறைவேறும் என்று உனக்கு ஐயம்! அப்படித்தானே?” என்று கேட்டார் மன்னர் தட்சிணாலயர். அவர் முகத்தில் புன்னகை மலர்ந்தது.

“ஆமாம் தந்தையே, எனக்கு ஐயமாகத்தான் உள்ளது!” என்றார் உருசியகுமாரன்.

“ஐயம் வேண்டா மகனே, என் நோக்கங்கள் யாவும் திண்ணமாக நிறைவேறும்!”

“விளக்கிச் சொன்னால் நல்லது அரசே!”

“மருதநாட்டு மக்களுள் பலர் அன்றாட வாழ்க்கையில் மேலைநாட்டு மொழியைத்தான் பயன்படுத்துகிறார்கள்.  தங்கள் தாய்மொழியை அவ்வளவாகப் பயன்படுத்துவது இல்லை. அப்படியே பயன்படுத்தினாலும் அந்த மேலைநாட்டு மொழியைக் கலந்துதான் பேசுகிறார்கள்; எழுதுகிறார்கள். இது ஊரறிந்த உண்மை!”

“சொல்லுங்கள் தந்தையே!”

“ஆனால் இதைக்கொண்டு அவர்களுக்குத் தங்கள் தாய்மொழியின்பால் பற்று இல்லை என்று சொல்லிவிட முடியாது. மருதமொழி மிகவும் வளமான மொழி, மிக உயர்ந்த மொழி, மிகத் தொன்மையான மொழி என்று அவர்களுள் பலர் எண்ணுகிறார்கள். ஆனால் இத்தகைய எண்ணம் அவர்கள் உள்ளத்தில் பெரும்பாலும் உறங்கியே கிடக்கிறது. மருதர்களின் தாய்மொழி உணர்வைத்தான் தொன்மொழி மாநாட்டின்வழி நான் பயன்படுத்திக் கொள்ளப்போகிறேன்!” 

“இன்னும் சற்று விளக்கமாகச் சொல்லுங்கள் தந்தையே!”

“தொன்மொழி மாநாடு குறித்து ஆறேழு திங்கள் மிக விரிவான முறையில் பரப்புகை செய்யவேண்டும். மிகப் பெரிய விழாவாக மாநாடு நடந்தேற ஏற்பாடுகள் செய்யவேண்டும். மாநாட்டால் மருதமொழி மிகுந்த வளம்பெறும் என்றும் எல்லாத் துறைகளிலும் முன்னேறும்  என்றும் உலக மொழிகளுள் முதன்மையான இடத்தைப் பெறும் என்றும் மருதமக்களை நம்பச் செய்யவேண்டும்.  நம் பரப்புகையும் அவர்களின் தாய்மொழிப் பற்றும் சேர்ந்து அவர்களை நம்பச் செய்யும்; அவர்கள் நம்புவார்கள்!”

“அவர்கள் அவ்வாறு நம்புவதனால் நமக்கு என்ன நன்மை அரசே?”

“என்ன நன்மையா? என்னால் அவர்கள் தாய்மொழி உயர்வு பெறுகிறது என்று நம்பினால் என்னை ஆதரிக்க மாட்டர்களா என்ன? `தொன்மொழி வளர்க்கும் தோன்றல்‘ என்று மாநாட்டில் எனக்கு விருது வழங்கவும் ஏற்பாடு செய்யவேண்டும். ஏற்கெனவே மதுவிலும் கூத்திலும் இலவசப் பொருள்களிலும் மயங்கிக் கிடக்கும் அவர்கள் மேலும் மயங்கி என்னை முழுமையாக ஆதரிப்பார்கள்! நம் எதிரிகள் தலையெடுக்கவே முடியாது!”

“தந்தையே, தொன்மொழி மாநாட்டால் மருதமொழி உண்மையில் உயர்வும் வளர்ச்சியும் பெறுமா?”

“உருசியகுமாரா, கலைத்துறையினர் இன்று மாலை எனக்குப் பாராட்டுவிழா நடத்துகின்றனர்; காலையில் கலைநிகழ்ச்சிகள் நடைபெறுகின்றன. நான் செல்லவேண்டும்!” என்று எழுந்துகொண்டார் மாமன்னர் தட்சிணாலய வடுகபூபதி.

(நிறைவு)

- அ. நம்பி